باده عشق (بچه M.I.S )

ساعت از نيمه هاي ظهر گذشته بود كه با صداي زنگ از خواب بيدار شدم، سرم بشدت درد ميكرد توان حركت نداشتم، دوست داشتم باز هم بخوابم، نگاهم به بالش افتاد. بالش رو روي سرم گذاشتم ولي صدا لحظه ايي قطع نمي شد، بدنبال ساعت روي ميز گشتم ولي صدا از ساعت نبود، خودم رو به زحمت از رختخواب بيرون كشيدم، صداي زنگ در بود كه مدام همچون پتك به سر ميكوبيد. فرياد زدم: يه لحظه صبر كنيد اومدم، لباسم رو تنم كردم و بطرف در رفتم و در رو باز كردم. آقاي...؟ با صداي خواب آلود و توام با درد گفتم: خودم هستم، شما خانوم... ميشناسيد؟ ميتونم بپرسم شما كي هستيد؟ من افسر پليس ار بخش جنايي هستم، لطفا به سوالات من جواب بديد. چيزي از ديشب يادم نميامد، ميدونم با جمعي از دوستان بعد از اينكه از بيمارستان برگشته بودم به يه بار رفته بودم، زياد مشروب خورده بوده بودم كه احتمالا اين سردرد از اون بايد باشه و سربسر دختركاني ميگذاشتم كه تلاش ميكردند امشب خودشون رو به كسي بفروشند. بعد از اون هيچ چيز ديگري يادم نمي اومد. چطور اومده بودم خونه... كي خوابيدم... چه اتفاقي ميتونست شب قبل افتاده باشه... پرسيدم شما خانوم... ميشناسيد... همسرم هستن... شما به جرم قتل خانوم... بازداشت هستيد و حق داريد تا نداشتن وكيل از گفتن هرچيز كه ممكنه عليه شما در دادگاه استفاده بشه پرهيز كنيد. شوكه شده بودم، من رو به جرم قتل، اون هم قتل كسي كه ديوانه وار عاشقش هستم دستگير كردند. تمام مدت از لحظه دستگيري تا لحظه ايي كه وكيلم رو در اتاق ملاقات زندان ملاقات نكردم رو نفهميدم چگونه گذشت... فقط به عشقم فكر ميكردم... به روزهاي خوشي كه با هم داشتيم به بوسه هايي كه هميشه بعد از اون نقش روژ لبش بر گوشه لبم نقش مي بست... آقاي.... بخودم اومدم...براي اينكه بتونم بهتون كمك كنم بايد همه چيز رو به من بگيد. وكيلم بود كه اين جملات رو بيان ميكرد. من بيگناهم... اين تنها جمله ايی بود که در آن لحظه به ذهنم رسيد و در دهانم چرخيد و تبديل به صدا شد... من بيگناهم... ناگهان وکيل با شنيدن صدا بطرف من چرخيد..
(ادامه دارد)

تب شديدي داشت و بشدت عرق كرده بود و ميلرزيد. كنار تختش نشسته بودم و با حوله ايي كه در آب سرد فرو ميبردم صورتش رو شستشو ميدادم تا شايد از شدت تبش كاسته بشه. قدري آرام گرفته بود و اما هنوز تب داشت. دستش رو توي دستم گرفتم ، گرماي دستش تا اعماق جانم رسوخ كرد، حتي براي لحظه ايي نمي تونستم به جدايي ازش فكر كنم.
ديوانه وار عاشق هم بوديم. بهتره بگم براي هم ميمرديم. هميشه در كنار هم بوديم، ساليان سال، اصلا يكي شده يوديم. روبروم مي ايستاد توي چشمهام زل ميزد، بعد يك لبخند، و ميگفت: دوستت دارم. براي من اين جمله زيباترين جمله ايي بود كه بزبان مياورد، پر از عشق بود و اين رو حتي در چشماش هم ميشد ديد. وقتي اين رو ميگفت دستاش داغتر ميشد و اين گرما تا اعماق جانم رسوخ ميكرد. منتظر بود، نگاهش رو لحظه ايي از من نميگردوند. ميگفتم: منهم دوستت دارم، آرام لبم رو ميبوسيد، ميگفت: اين هم مهر تاييدش و نقش روژ لبش بر گوشه لبم نقش می بست. ساعتها دست در دست هم كنار رودخانه ايي كه هيچوقت نفهميدم به كجا ميره راه ميرفتيم و به سكوت طبيعت گوش ميكرديم. دوستت دارم... دوستت دارم... به خودم اومدم، دوباره تبش بالا رفته بود و از شدت تب به هذيان افتاده بود. جملات نامعلومي بزبون مياورد سعي كردم متوجه بشم كه چي ميگه ، تكرار كرد: دوستت دارم...دوستت دارم، پاسخش رو دادم: منهم دوستت دارم. تكرار كرد...دوستت دارم، دوستت دارم...هميشه ازش بدم ميومده، تكرار كرد: ازش بدم مياد... ازش بدم مياد...ازش بدم مياد. از...بدم مياد. از...بدم مياد. از...بدم مياد. قدرت حركت نداشتم، اول فكر كردم اشنباه شنيدم، نام من بود كه تكرار ميشد. آرام رو صندلي كنار تخت نشستم. بخودم اومدم ، هيچوقت وقتي حرفهاي عاشقانه ميزد نام من رو بزبان نمياورد يعنی تمام اين مدت با کس ديگه حرف ميزد؟ تمام اين چند سال؟... هميشه دروغ... دروغ ... دروغ ... ولي چرا؟ چرا؟ اين جملات مدام در ذهنم تكرار ميشد، توان شنيدن اين جمله اون  رو نداشتم...از...بدم مياد... از... بدم مياد.... اختيارم رو از دست داده بودم، بايد ساكتش ميكردم...بايد ساکتش کنم... ناگهان نگاهم به بالشي افتاد كه شب قبل براي خوابيدن كنار او از پرستار قرض كرده بودم... (ادامه دارد)

ابرهاي سياه ميومدن و به هم مي پيوستن تا جلوي تابش خورشيد خانوم رو به سرزمين سبز نقاشي ما بگيرند. خورشيد خانوم سعي ميكرد تيغه هاي خودش رو به گياهان و گلهای آفتابگردون برسونه اما ابرها سياه وسياه تر ميشدند. ديگه نور خورشيد به اون سرزمين نمی تابيد و سرزمين سبز رو به زردي رفت. خورشيد خانوم گريه اش گرفت و اشكهاش از لابلاي ابرهاي سياه گذشتن و بر گياهان باريدن. وقتي خبر گريه خورشيد خانوم به باد رسيد، شروع به وزيدن كرد ، تمام ابرهاي سياه رو با خودش برد، بردشون يه جاي دور. آسمون آبی شد و خورشيد دوباره به سرزمين سبز تابيد. گياهان به خورشيد خانوم لبخند زدن و پرندگان رقص كنان به پرواز در اومدن و رنگين كمان به گردن آسمون آويختن. بعدها اسم اون نقاشی رو يک روز بهاری گذاشتند.

وقتي اولين بار در خانه يكي از دوستان ديدمش و نگاهم به نگاهش افتاد، عاشقش شدم، چقدر اين نگاه آشنا بود. با اين نگاه جرياني گرم تمام وجودم رو گرفت و عرقي بر پيشانيم نشست. لبخند زيبايي بر لب داشت و با زبان شيرين و لهجه قشنگش تمام توجه ها رو بخودش جلب كرده بود. با خودم گفتم اين همون كسي است كه من سالهاست دنبالش مي گشتم. در هنگام حرف زدن نگاهش رو با همه تقسيم ميكرد تا بتونه حرفش رو نه تنها از طريق گوش كه از راه چشم هم تا اعماق وجود شنونده بفرسته و هر وقت نگاهش به من ميرسيد، مكثي ميكرد و لبخندي ميزد. دلم مي ريخت و صورتم سرخ ميشد، توان نگاه كردن در چشماهاش رو نداشتم و از ترس اينكه ديگران متوجه اين حس نشن فورا سرم رو پايين ميانداختم. لحظه ايي نمي تونستم كه بش فكر نكنم، عاشق شده بودم و اين عشق همچون خوره بجانم افتاده بود. با خودم عهد كرده بودم كه هرگز عاشق نشم، ولي اين حس مهماني نبود كه براي وارد شدن به اعماق وجودت اجازه بگيره و تو با منطق براش توضيح بدي كه ميزبان خوبي براي اون نيستي. تمام درهاي ورودي رو بسته بودم، حتي چشمهام رو، به روي قويترين حسي كه از درون به تاراجم پرداخته بود. خوابهايم را ربوده بود و آرامشم را، و من بر كشتي كوچكي در درياي پر تلاطم زندگي با امواج سهمگيني كه ازهر سو بر من فرود مي آمد راهي ديگر پيش گرفتم، درياها پيمودم و بر ساحلي دور فرود آمدم. در سرزميني كه همه چيز بود وهيچ نبود. وقتي چشم گشودم، سالها باران بر من باريده بود، وقتي چشم گشودم برهنه بودم و آفتاب پوست تنم را سوزانده بود، وقتي چشم گشودم همه چيز بود و هيچ نبود. با صداي تلفن از خوابي بيدار شدم، خودش بود، ميگفت آمده است، ميگفت راه دريا پيش گرفته است و اكنون براي دنيايي ديگر آمده است. آري آمده بود، آمده بود تا همچون خوره به جانم بيوفتد، آمده بود تا خوابهايم را بياشوبد، آمده بود. به مهماني آمده بود. مهماني كه با هيچ منطقي نمي توانستي توضيح دهي كه ميزبان خوبي براي او نيستي.

ماهها بود كه خودم رو براي ديدن شهر رنگها آماده كرده بودم. در اين شهر روزهاي هفته هريك به رنگي نسبت داده شده بود و روزي كه من ميرسيدم روز رنگ زرد بود. وقتي وارد فرودگاه شدم پيرهن زردي بر تن داشتم كه دكمه هاي زردي داشت و آن را روي شلوار نسبتا زردي رها كرده بودم. جورابهاي زرد و كفشهاي زرد نيز بر پا. در فرودگاه همه چيز زرد بود، ديوارهاي زرد، آگهي هاي تبليغاتي زرد و مردمي كه همه زرد پوشيده بودند و در سالن فرودگاه در جستجوي مسير خود به اين سو و آن سو در حركت بودند. كاملا گيج شده بودم و به اطراف نگاه ميكردم، ناگهان دستي بر شانه ام مرا بخود آورد: ميتونم كمكتون كنم؟. نگاهم در نگاه زني بلند قد با چشماني روشن و موهايي به رنگ زرد طلايي بلند كه آن را روي شانه هايش رها كرده بود افتاد. لباس زرد زيبايي اندام لاغر و سينه هاي برجسته اش را پوشانده بود، با صدايي آرام گفتم: ممكنه من رو به طرف درب خروجي هدايت كنيد. زن لبخندي بر لب داشت و با حركت دست به فلش زرد رنگي كه در كف سالن كشيده شده بود اشاره كرد: اين فلش رو دنبال كنيد، شما رو ميبره به سمت درب خروجي. راه افتادم ميدونستم مهتاب ساعتهاست كه منتظر من بيرون ايستاده. وقتي از در خروجي كه با رنك زرد خاصي مشخص شده بود خارج شدم چشمم به مردماني افتاد كه زرد پوشيده بودند و با گلهاي زرد رنگ منتظر ميهمانان خود بودند اما خبري از مهتاب نبود. پس از مدتها انتظار سرانجام از آمدن مهتاب نا اميد شدم و به سمت هتلي در همان نزديكي براه افتادم: يك اتاق ميخواستم. مردي كه كت و شلوار زرد رنگي به تن داشت و كراوات زردي زده بود پس پرسيدن چند سوال كليد زرد رنگ اتاق 2515 را بمن داد. دقايقي بعد در اتاقي كه تمام اشياش زرد رنگ بود و پنجره هايش با پرده های زرد خوش رنگی پوشيده شده بود، خود را روي تختي كه از ملحفه هاي زرد رنگي پوشيده شده بود رها كردم. ساعاتي به نيمه هاي شب مانده بود كه من به خواب رفتم. نميدانم چند ساعت خوابيده بودم كه با صداي راديو كه خبري را پيوسته پخش ميكرد بيدار شدم. امروز آبيست، امروز آبيست، امروز آبيست... اين خبر همچون صداي آژير پيوسته تكرار ميشد. چشمانم را گشودم و به سويي غلطيدم. نمي توانستم باور كنم، با نگاهی بهت زده به اطرافم نگاه ميکردم ، چطور امكان داشت...

دوش گرفت و حوله حمام را بدور خودش پيچاند. سيگاري روشن كرد، كنار پنجره نشست و به بارش باران نگاه كرد و به مردمي كه براي فرار از قطرات باران به سويي ميدويدند. دوست داشت تن عريان خود را به باران بسپارد، صورتش را به طرف آسمان بلند كند و تمام قطرات باران را ببلعد. دود سيگار رقص كنان در فضاي اتاق بحركت در ميآمد و در گذر زمان محو ميشد. به طرف اتاق ديگر رفت و تن عريان خود را به مرد ديگري سپرد. صداي نفسهاي مرد در باران پيچيد و هر لحظه تندتر و تندتر شد.

شنيدستمي، در روزگاراني دور، كه غير از يزدان، هزاران هزار نيز بزيستي، دختركي بودندي كه دل به پسركي ببستي كه پسرك خود نيز دل بدست ديگر دختر بدادي كه دختر در بند ديگري اسير دل شدندي و بدين سان كل بلاد ساليان سال بزيستي و بدين روش شهره بودي. پس چو شب فرا رسيدي و تاريكي سفره بر روي شهر بگستردي، دخترك در غنچه گلي بخفتي و ساليان در خواب سنگين فرو رفتي ، سياهي بر همه دلها نشستی و ميخانه ها، باده عشق نفروختي. پس باد وزيدن گرفتي، باران بباريدي، چونان كه سيلي بيامدي و كل بلاد ببردي. پس عشق بر بالهاي باد از آن بلاد برفتي و در بلادي ديگر بر دانه گلي نشستي. آفتاب تابيدندي و چون غنچه بشكفتي، دختركي دل به پسركي ببستي كه پسرك نيز دل در...

مست باده عشق باشيد سرخ سرخ 

قلمش را رو كاغذ گذاشت و شروع به نوشتن كرد. كلمات همچون رگبار به ذهن نويسنده باريدند و او با اشتياق آنها را به روي كاغذ مياورد. ساعتها از نيمه شب گذشته بود و نويسنده همچنان مينوشت. صفحات يكي پس از ديگري نوشته ميشد و داستاني در حال پديد آمدن بود. نويسنده خسته شده بود، چشمانش را خواب فرا گرفت، توان مقاومت نداشت، شمع به انتها رسيده بود و اتاق رو به تاريكي ميرفت. نويسنده در خواب عميقي فرو رفت. آتش شمع در يك چشم بهم زدن تمام داستان را فرا گرفت و اتاق در آتش داستان سوخت و قلم نويسنده در آتش ...

وز آن پس نويسنده هيچوقت داستاني ننوشت.

در سپيده دمان

پرواز بلندت را

به قله جاودانگي

نظاره شدم

و ابديتت را، بر زبانها فرياد زدم

- اصفهان ششم آذر 1367

و آنچنان مات، كه يكدم مژه بر هم نزني!

- مژه بر هم نزنم كه زدستم نرود

ناز چشم تو به قدر" مژه بر هم زدني"

باران باريد، تمام روز و شب را.تمام سال. ساليان سال باريد و باريد و باريد، همه جشكيها را شست، آنقدر باريد كه رنگ همه رنگها رفت، همه درختان را شست، همه سيبها را، پروانه ها و پرندگان را. كوهها را هم شست. باريد و باريد، آنقدر باريد كه همه دلها را شست، همه نگاهها را همه مردمان را و همچنان باريد و باريد.

نقاش نگاهي به تابلو نقاشي انداخت، آنچه باقي مانده بوده، تنها يك برگ كاغذ بود كه ساليان سال باران خورده بود.

به پل نزديك شده ايم، نگهبان با نگاهش ما را به سمت پل راهنمايي ميكند، چندان هم باريك نيست، هر چند متر فرشته ايي به رنگ سياه و سفيد يكي در سمت چپ و ديگري در سمت راست ايستاده اند. مادر و كودك در جلوي من در حركتند، به پايين نگاهي مي اندازم، چيزي ديده نمي شود، همه جا را مه فرا گرفته است. هيچ ترسي نيست، نگران نيستم، دستانم نمي لرزند، كودك نگاهش را به من ميگرداند، خندان است، گويي با مادر به شهر بازي ميرود، فرشتگان روي پل همه مهربان هستند، ميتوان آن را از نگاهشان دريافت. نوعي شادي مرا فرا ميگيرد، نمي دانم شايد تاثير خنده كودك باشد يا نگاه فرشتگان، همه چيز زيباست، يك زيبايي خاص، زيباتر از بهار، در بين راه فرمهايي توزيع ميكنند كه دستورالعمل چگونگي قرار گرفتن در دادگاه را توضيح ميدهد. پس محاكمه خواهم شد، اين را ميدانستم، ميدانستم روزي محاكمه خواهم شد، روزي در مقابلش قرار خواهم گرفت. ترس محاكمه شدن ندارم، دوباره همان شادي بسراغم ميايد، نگاهم به كودك مي افتد، لبخند ميزند، با صدايي آرام مي گويم رسيديم!

و چه اندازه تنم هوشيار است!

نكند اندوهي سر رسد از پس كوه

و چنان بي تابم، كه دلم مي خواهد

بروم تا ته دشت

بروم تا سر كوه

- بخشهايي از در گلستانه - سهراب سپهري

كليد مي اندازي و در را باز ميكني. وارد آپارتمان كه ميشوي دو آينه به موازات هم درست روبروي در قرار دارند، خود را در آينه ميبيني، خستگي كار در چهره ات پيداست، كفشهايت را در مي آوري و جورابهايت. پاهايت نفسي ميكشند، لباسهايت را در مي آوري همه آنچه كه پوستت را پوشانده است، كم كم سرما بر پوست تنت لانه ميكند، سردت ميشود، خود را مي پوشاني، آبي به دست و صورتت ميزني، تا مغز و استخوانت را خستگي فرا گرفته است. گرسنه ايي. در آشپزخانه بدنبال چيزي براي خوردن ميگردي، نمي يابي، دوباره ميجويي، نان و پنيري شايد، گرسنه ايي ، آنقدر كه خستگي از ياد برده ايي، تسليم ميشوي به همان نان و پنير تا دوباره خستگي بياد آوري. به سراغ جعبه جادويي ميروي، جعبه عجيبي است، گويي زمان را ميگيرد، گويي خودت را از خودت مي ربايد.چشمهايت را خواب فرا ميگيرد، مقاومت ميكني تا تسليم نشوي، نمي خواهي اما گويي وزنه ايي بر پلكها آويزان كرده اند. تسليم ميشوي و يك روز از تقويم زندگيت ورق ميخورد.

يكي تشت خاكسترش بي خبر ×××××××× فرو ريختش از سرايي بسر

همي گفت شوريده دستار و موي ×××××××× كف دست شكرانه مالان به روي

كه اي نفس من خور آتشم ×××××××× به خاكستري روي در هم كشم؟

ساقي بده پيمانه اي ز آن مي که بي خويشم کند ××××× بر حسن شور انگيز تو عاشقتر از پيشم کند

زان مي که در شبهاي غم بارد فروغ صبحدم  ××××× غافل کند از بيش و کم، فارغ ز تشويشم کند

نور سحرگاهي دهد، فيضي که مي خواهي دهد ××××× با مسکنت شاهي دهد ، سلطان درويشم کند

سوزد مرا ، سازد مرا، در آتش اندازد مرا   ××××× وز من رها سازد مرا ، بيگانه از خويشم کند

وقتي رسيد خانه هوا كاملا تاريك بود. سنگ را از درون سينه اش در آورد و لب طاقچه گذاشت. تمام آرايش صورتش را شست، نگاهي به خودش در آينه انداخت ، قلب را از لب طاقچه برداشت و در سينه اش گذاشت و روي صندلي كنار شومينه نشست. به آنچه كه در طول روز گذشته بود فكركرد، دفترچه خاطراتش را برداشت، به آتش خيره شد و اشك در چشمانش حلقه زد. شروع به نوشتن كرد...

نمي دونم بگم يا نه، بگم كه ديگه نمي نويسم، بگم كه بر ميگردم سراغ همون قلم و كاغذ، همون دفترچه هاي تيكه پاره قديم، بگم كه دوباره فقط واسه خودم مينويسم و تنها خواننده شون خودم ميشم. بايد بگم كه ديگه وبلاگ نويسي نمي كنم. نمي دونم بتونم وبلاگهاي قشنگ دوستانم رو نخونم، نمي دونم بتونم دل بكنم از اين همه دلبستگي.

ولي يه چيز رو ميدونم كه ميگم، بايد بشون بگم كه دلم براشون تنگ ميشه، بگم كه آرزوم، سلامتي و سربلندي براي همه اونهاست. بشون بگم كه اميدوارم كه هميشه مست باشن . مست باده عشق، سرخ سرخ.

روزي شاديم متولد خواهد شد

باد در گوشم ترانه خواهد خواند

خورشيد خواهد رقصيد

و من در گذر فصلها

سبز خواهم شد

ميوه خواهم داد

سرخ خواهم شد

نيرومندتر ميشوم، زيباتر

روزي شاديم متولد خواهد شد

و من

با بالهاي عشق پرواز خواهم كرد

باز خواهم گشت

روزي باز خواهم گشت...

آن روز دير نيست!

تا مدتها از مادرم بدم ميومد. همش تقصير اون بود. هركي ميومد خواستگاريم يه ايراد ازش ميگرفت. اون يكي كار نداره ، اين يكي سربازي نرفته، اون يكي... ولي اين ديگه هيچ عيبي نداشت، آخرش گفت كه يقه پيرهنش زيادي باز بود. اما به دل من نشست و همش ميگفتم خدا كنه مادر اين يكي رو قبول كنه. دختر زيبايي بود با موهاي خرمايي رنگ و بلند و صاف. چشمهاي درشت و عسلي رنگ داشت و يه لباس شكلاتي رنگ كه كاملا به رنگ مو و چشمش ميخورد پوشيده بود. دامن قهوه ايي نسبتا كوتاه و ناخنهاش رو به رنگ دامنش لاك زده بود. سال دوم دانشگاه در رشته مهندسي درس ميخوند و پدر و مادرش هم از خانواده هاي نسبتا مرفه بودند وتحصيل كرده. با تسلط خاصي حرف ميزد تا بتونه مادر رو مجاب كنه و دلش رو بدست بياره. وقتي چاي بردم تمام دست و دلم ميلرزيد، يه نگاهي به من انداخت و لبخندي روي لبش نشست. صداي برخورد ليوانها به هم ديگه آبروم رو برد و تقريبا همه فهميده بودن كه دارم ميلرزم. من تازه درسم رو تمام كرده بودم و مادرم تاكيد ميكرد كه پسرم ميخواد درسش رو ادامه بده و سارا هم - راستي يادم رفت بگم اسمش سارا بود - اظهار علاقه ميكرد كه ميتونيم با هم ادامه تحصيل بديم ولي مادر ميگفت كه پسرم بايد خونه مستقل داشته باشه و نمي تونه با مادر زن زندگي كنه و سارا هم قول داد به محض فارغ التحصيل شدن يه آپارتمان اجاره ميكنه و زندگي مستقلي تشكيل ميديم ولي مادر ول كن نبود و يه بهانه ديگه پيدا ميكرد. بيچاره پدر... اون هم كه همش توي آشپزخانه بود و من رو دلداري ميداد. به پدرم گفتم تو يه چيزي بگو،.... عزيزم مادرت صلاحت رو ميخواد و ميدونه چي ميگه. ... به هم خورد...بالاخره به هم خورد، سارا پس از ساعتها اصرار خسته شد و نا اميد شد و رفت.... نا اميد به اتافم رفتم و تا فرداي آن روز از اتاقم بيرون نيومدم. سالها بعد سارا رو ديدم كه شوهر گرفته بود و يه دختر كوچولو داشت. مهندس شده بود و چند ماهي بود كه از سربازي برگشته بود و يك آپارتمان در يكي از مناطق خوب شهر اجاره كرده بود.

تا مدتها ار مادرم بدم ميومد، همش تقصير...

به چشمانم خيره ميشوي، برق ميزنند و بيش از هميشه درست و سياه بنظر ميرسند. مي خواهم چيزي بگويم، انگشتت را روي لبهايم ميگذاري و مرا به سكوت فرا مي خواني،..... بايد بگم..... نمي خواد، خودم همه چيز رو ميدونم، چشمهات همه چيز رو ميگن.... لبهايت را بروي لبهايم ميگذاري و چشمانت را مي بندي، به روي همه چيز. چشمانم را مي بندم. دستت را به گردنم مياويزي و در هم يكي ميشويم.

ماهي در خاك: (رنگ خاكستري) اين آقا سياوش يه شعرهايي ميگه كه نگو. من يه سال وبلاگش رو ميخوندم و پيغام مي گذاشتم، بعد فهميدم يكي از دوستاي خيلي صميمي منه. اگه خواستيد زار زار گريه كنيد و وبلاگ من كم بود يه سري بش بزنيد

آبي بزرگ: (رنگ آبي) من عاشق قصه هاي اين امير عزيز هستم. واقعا قلمش قوي و دوست داشتني. بريد ببينيد و خودتون قضاوت كنيد

بهارانه: (رنگ سبز) نمي دونم اين همه شعر و اين دختر از كجا مياره. هميشه سبز، دلنشين و بهاري

فراز: (رنگ تو ز همه رنگ جدا بوده ايي). اين مامان نيلو يه چيز ديگه است، مهربون، خوش اخلاق. عجيب به دل ميشينه. ببينيدش يه دل نه صد دل عاشقش ميشيد. من كه شدم. فقط از بابايي بترسيد و فراز گلش. نمي دونم چرا من وبلاگش رو با لهجه اصفهاني ميخونم. بابايي هم كه جاي خود. يك اصفهاني خوش اخلاق و خوش تيپ. به هم ميان. (هپي فاميلي)

كتبالو: (رنگ نارنجي) من كه عاشقش شدم رفت. ساده و بي شيله پيله، چه شعرهايي، اگه فردا ديديد وبلاگم آپديت نشده، بدونيد گل آقا كار خودش رو كرده. گل آقا جان تقصير دله چيكار كنم، ميتوني دعوتم نكني خونتون. البته هرچي از گل آقا بگم كم گفتم.

هواي تازه: (رنگ سبز سبز) اين هواي تازه بر خلاف وبلاگش كه حسابي گرد گرفته خودش كلي تازه است

ديونه:(رنگ سرخ سرخ) من كه ديونه شم بخدا، فكر كنم بهتره طرفهاي خيابون چرچ پيدام نشه. بد اخلاقه ولي قلبي داره به بزرگيه دريا. اين پسر عشق رو خوب مي فهمه ميشه اين رو از شعرهاش فهميد يا از مامان فينگول پرسيد، واسه همينه كه دوستش دارم كلي ماچ بدهكاره. مامان فينگول هم خاصه، خيلي با كلاسه، خانومه، بخاطر كلاسش ميترسم باش راحت حرف بزنم. فكركنم بخاطر رگ جنوبيشه. بايد فينگول رو ببينيد

مسافر و همسفر: (رنگ قرمز) همسفر جان ميخواي بكشي، بكش، ولي اين گلوي صاحب مرده گير كرده ديگه. من كه ميگم يه فروغ ديگه است، مخصوصا وقتي شعرهاش رو با صداي خودش بشنوي، اون هم توي قبرستون

يادگاري: (رنگ سفيد) ميگم خوب شد من با خنگ خدا و ميشولك يه صبحانه يادگاري خوردم ها!!! خدا ميدونه تا كي ببينم شون. ولي خيلي ماهن بخدا.

سرزمين آفتاب: (رنگ سبز) بيش از اينكه خودش رو بشناسم روري و رستم رو ميشناسم، خودش رو هم از كامنتهايي كه واسه ديونه ميگذاره. جديدا هم با من سر شوخي باز كرده، البته توي وبلاگ ديگران

بچه كوير: (رنگ زرد آفتابي ) اهل كويره، گرم و دوست داشنتي. فرشيد جان دير به دير آپديت ميشه ولي وقتي مي نويسه چي مي نويسه

تهرانتويي: (رنگ شكلاتي) فعلا افتاده به جون جسم و روحمون و مي خواد سرمون كلاه بگذاره. همه جا شبه ميگه افتاب رو وسط آسمون نمي بينيد؟. فقط كافيه بگيد كه الان روزه. كلي خبر از سطح شهر داره و خودش هم كه آقاست، خانومش كه گل ـگل.

هموطن: (رنگ سماقي ) مرد نامريي، ما رو كشت با اين چلو كباب و جوجه كباب و ودكا و ... آخرش هم من ميدونم... من ميدونم خبري نيست...يواش يواش دارم شك ميكنم نكنه بچه آبادان باشه. فرهاد جان حداقل وقتي ميخوري ياد ما هم باش. به همين هم راضي شديم. من ميگم يكي از خودمون بخاطر چلوكباب هم كه شده بره خونه اش رو بخره

از كانادا: (رنگ از همه رنگ) فعلا كه از همه جا مينويسه الا از كانادا. طبق آخرين رديابي با ستاره سهيل داشته ميرفته كنسرت. چند تا ايميل هم زده فقط حسوديم كنه. سهيل خيلي خوبه مثل همه، مثل خودمونه ولي خوش نيپ تر و با حال تر

نگارخانه: (رنگ فيروزه ايي) اين مسعود هم كه فقط حرف ميرنه، قول داد بنويسه ، يكي نوشت رفت كه رفت. نه عزيزم تواينكاره نيستي، از اولش هم ميدونستم

از امروز: (رنگ زرد) من كه به امير عزيز حسوديم ميشه. اينهمه اطلاعات رو از كجا مياره؟ بايد بفهمم، هركي ميدونه به من هم بگه

تهرانتو: (رنگ سياه با يه اسكلت وسطش) كاپيتان جان هم كلي زحمت ميكشه و اطلاعات بسيار جالبي از خريد و فروش خونه گرفته تا ماشين و رفتن دانشگاه و ... در اختيار خوانندگانش قرار ميده. خودشو نديدم ولي بايد خوش تيپ باشه البته نه به خوش تيپي از كانادا

سيما: (رنگ نقره ايي) ارتباط م خيلي رسميه، من شعرهاش رو خيلي دوست دارم

پژواك: (رنگ صورتي) همون برخورد اول به دلم نشست، مخصوصا اينكه فكر كرد من دانشجو هستم و 20 چند سالمه. همسر جان نگران نباش به اندازه كافي واسه خودم دشمن تراشيدم، امكان نداره از دست بابايي و گل آقا و همسفر جون سالم بدر ببرم. بيشتر به خانوم معلم ها ميخوره تا خانوم دکتر

فريد خرسي: (رنگ قهوه ايي) اين پسر چقدر نازه، دانشجو و مثل خر.....س درس ميخونه. اگه به دونيد چه ايميل نازي به من زده، تازه ادعا هم كرده يه جورايي اهل ام اي اسه ولي يه ذره نا خالصي داره. بريد سراغش.

اگه کسی رو از قلم انداختم بگه، هركی ناراحت شده بگه، هركی ميخواد بكشه بگه، هركی ميخواد دعوا كنه بگه، هركی ماچ ميخواد بگه. بابت شوخيهايی كه به جدی گفتم نه! نه! بابت جديهايی كه به شوخی گفتم، نه! نه! اصلا بگذريم. بهرحال ببخشيد. مست باده عشق باشيد سرخ سرخ

فوايد گاو را بنويسيد. گاو فوايد فروان دارد. گاو حيوان خوبي ست. مهربان است. شير ميدهد، گوشت ميدهد، پوست ميدهد. گاو حيوان زيبايست. پوست زيبايي دارد، چشمان خمار زيبايي دارد، كبرا خانم ، زن همسايه مان ميگويد، اگر من هم هر روز با پستانهايم ور بروند، چشمانم خمار ميشوند، ولي كبرا خانم مثل گاو مهربان نيست و همه بچه هاي محل از او ميترسند. پدر ميگويد عباس آقا خيلي گاو است ولي من ميدانم كه عباس آقا حتي به اندازه گاو هم نمي فهمد و پوستش از گاو هم كلفت تر است. سكينه خانم پستانهايي به بزرگي گاو دارد ولي شير نمي دهند و ميدانم كه دستهاي زيادي با آنها ور رفته اند ولي چشمان خماري ندارد. من هر وقت گاو ميبينم ياد چشمان كبرا خانم، ناداني عباس آقا و سينه هاي سكينه خانم ميافتم و هر وقت آنها را ميبينم به ياد گاو. كاش بعضي آدمها به اندازه گاو فايده داشنتد، و يا حداقل به اندازه گاو مي فهميدند، يا مثل گاو آرام و بي آزار بودند.... اين بود انشاي ما در مورد فوايد گاو.....

همين..... آقا اجازه بيشتر نوشتيم ولي بقيه اش رو نمي تونيم بخونيم!!!... چرا؟... آقا اجازه در مورد مادر اصغره، اصغر گفته اگه بخونم بعد بيرون من رو ميزنه.... غلط ميكنه بده ببينم چي نوشتی ..... برو بشين لازم نكرده بقيه اش رو بخوني... اصغر....آقا اجازه، بله آقا..... فردا با مادرت ميايي مدرسه.... آقا اجازه، چشم آقا.

يك ماه ميشد كه در كما بود.هيچ حركتي نمي كرد، كليه هاش رو از دست داده بود و هر روز دياليز ميشد.عصرها بعد از كارم به بيمارستان ميرفتم تا كنار تختش بنشينم، دستش رو توي دستم بگيرم و به گذشته ها فكر كنم. دستش رو توي دستم بگيرم و سرم روي لبه تختش بذارم و لبهام رو روي دستش. اينجوري آرام ميگرفتم، تمام خستگيم در ميرفت. چشمهام رو بستم، گرمم شد. چه آرامش دلپذيري، كاش يكبار ديگه... كاش فقط.... غرق در رويا بودم شايد هم خواب... دستش رو آرام تكون داد، دستي به صورتم كشيد و بعد شروع كرد با موهام بازي كردن. تمام ايام كودكي بسراغم اومد. وقتي كوچيك بودم و هميشه سرم رو روي پاهاش ميگذاشتم تا با موهام بازي كنه. اسمم رو صدا كرد، چندبار... چندين بار... از جا پريدم. فكر كردم كه خواب مي بينم.نه من خوابم، اينها همه روياست. شروع كردم بدور خودم چرخيدن، خنده، گريه، لرزش، ترس، ... همه احساسها با هم هجوم آورده بودن، تمام انگشتانم يخ زده بود، قدرت حرف زدن نداشتم، بشدت ميلرزيدم. بارها و بارها صورتش رو بوسيدم. آب خواست. دكتر تاكيد كرده بود كه نبايد زياد آب بخوره، در حدي كه فقط لبهاش رو تر كنه بش آب دادم همه براي ديدنش رسيدن. آنروز شوخيهاي برادر چند برابر شد و ...

بيش از يك ماه بود كه در كما بود ولي چند روزي بود كه حالش خوب شده بود. بعد از كار به بيمارستان ميرفتم تا دستش رو توي دستم بگيرم و آروم با موهام بازي كنه. اينجوري آرام ميگرفتم، تمام خستگيم در ميرفت. خواب بود. آروم دستش رو بوسيدم. بيدار شد، صدايم كرد چند بار... چندين بار...گوشم رو بطرف دهانش بردم: قول ندادي...به خاله ات بگم؟ فقط با خودت، من كه گفتم فقط با خودت. اسرار كرد، از خوبيهاش گفت، بسختي حرف ميزد. تسليم شدم. قول ميدم. مطمئن باش، قول ميدم. نفس عميقي كشيد، خواست تا كمكش كنم كه بشينه، دستم رو پشت كمرش گرفتم و نشست. لبهاش خشك شده بود، آب خواست، دكتر تاكيد كرده بود كه نبايد زياد آب بخوره، در حدي كه فقط لبهاش رو تر كنه بش آب دادم ، صورتم رو بوسيد، چندبار... چندين بار...همچون گذشته، همچون كودكي، گرم و عاشقانه. دستش رو توي موهام برد: قول دادي ها!!. آره قول دادم. دوباره بوسيد. ديگه خيالم راحت شد، حالا ميتونم بميرم. فرصت پاسخ پيدا نكردم، ناگهان سرش به عقب برگشت و بدنش رو دستم سنگيني كرد. نفس نمي كشيد، چشمهاش برگشته بود، با سرعت دكترها رو خبركردم و با دستگاه شوك وارد اتاق شدن. پرستار از من خواست كه از اتاق بيرون برم. از پنچره كوچك مستطيلي شكل در شاهد آخرين تلاشهاي پزشكان بودم تا روح رفته از كالبدش رو برگردونن اما... لحظه ايي مژه نمي زدم، نمي تونستم باور كنم كه مادرم در مقابل چشمانم... همش خوابه من ميدونم حتي از كما بيرون اومدنش هم رويا بود، كاش بيدار بشم كاش حتي توي خوابم هم نميره، كاش بيدار بشم... با صداي پرستار به خودم اومدم. پرستار شروع كرد از تلاشهايي كه براي نگهداشتنش كرده بودن حرف زدن و اظهار تاسف كردن. همچنان به كالبد مادر خيره شده بودم، هنوز منتطر يك حركت بودم، منتطر يك نگاه. نمي خواستم باور كنم، گريه نمي كردم، فقط خيره شده بودم. از طرف خودم و پرسنل بيمارستان به شما تسليت ميگم... گويي منتظر شنيدن كلمه تسليت بودم تا باور كنم، تا همه اميدم رو از بين رفته ببينم تا بپذيرم كه رفت... اشك همچون باران از چشمانم سرازير شد، ديگر چيزي نمي ديدم...

مدتها در كما بود، فقط چند روزي بازگشت. بازگشت تا از من قول بگيره...

به ديدارم بيا

مدتهاست دلتنگت شده ام

طعم لبانت را فراموش كرده ام،

 بوي خوش بدنت را، هم آغوشيت

به ديدارم بيا

كه دلتنگ شنيدنت شده ام ، دلتنگ نگاهت

مرا حرف بزن

با موسيقي قلبم برقص

در امواج نگاه آكنده از عشقم غرق شو

بر اوج قله هاي عشقم گام بزن

مرا فتح كن ، همچون تمام خوابهايم، تمام روياهايم

به ديدا رم بيا

كه چشم انتظار به در

نشسته ام!

ليلي عزيزم تو چقدر امروز زيبا شدي، چقدر اين پيراهن زرد رنگ بت مياد، چقدر دلم برات تنگ شده بود،‌ تو زيباترين...

مادر اون آقا كيه زير اون درخت نشسته داره با خودش حرف ميزنه؟..... عزيزم ، توي شهر بش ميگن مجنون، سالها پيش عاشق دختري بود به اسم ليلي كه هر روز همديگر رو اينجا مي ديدن و به هم عشق مي ورزيدن، اما يك روز ليلي ديگه پيداش نشد و از اون موقع به بعد، مجنون هر روز زير اين درخت مياد و با ليلي خيالي خودش صحبت ميكنه. مردم شهر ميگن، عشق ليلي، ديونه اش كرده...... ليلي چي شد؟ كجا رفت؟....عزيزم هيچكس از اون خبر نداره و نمي دونه چه بلايي سر اون دختر اومد. اون هم عاشق مجنون بود و بدون اون نمي تونست زندگي كنه..... ولي من معتفدم كه عاشق نبوده، والا هيچوقت از عشقش نمي گذشت و مجنون رو تنها نمي گذاشت. عشق انسان رو به بند مي كشه و اختيار رو ازش مي گيره. تنها نوع اسارت و بندگيه كه لذت بخشه و به انسان يك هويت جديد ميده، كاملش ميكنه. ليلي نمي تونست عاشق باشه.... نمي دونم عزيزم، شايد هم تو درست بگي، ولي فكر ميكنم عاشق بود.....

ساعت از نيمه هاي شب گذشته بود، نمي تونست بخوابه ، حرفهاي دخترش مثل خوره به جونش افتاده بود، از رختخوابش بيرون اومد، بطرف اتاق زير شيروني رفت، در كمدي رو كه تار عنكبوت بسته بود باز كرد، پيراهن زردش را به تن كرد و در آينه و در رويا خودش را در كنار مجنون ديد، اشك درچشمانش حلقه زد. نزديك سحر بود كه به رختخوابش برگشت، چشمانش را بست، با خود گفت: هيچكس نمي دونه چه بلايي سر اون دختر اومد، هيچكس نمي دونه چرا ليلي اين كار رو كرد، هيچكس نمي دونه...

در حالي كه اشك از گوشه چشمانش براه افتاده بود به خواب رفت.

انسانها به چهار دسته تقسيم ميشوند:

- گذشته گرا : هرسال ميگيم دريغ از پارسال. اين دسته هميشه افسوس گذشته را مي خورند و تمام تلاششان اين است كه وضعيت را برگردانند به چيزي كه قيلا داشته اند و تجربه كرده اند. اين گروه بشدت با تغيير مخالفند.

- حال گرا : باري به هرجهت. اين گروه از شرايط حال راضي هستند و علاقه ايي به تغيير اين شرايط ندارند و همه تلاششان نگهداري شرايط فعلي است. در نهايت اين گروه به سمت گذشته گرايي خواهند رفت

- آينده گرا : اين گروه مدام به آينده فكر ميكنند و از حال دور ميمانند. هيچوقت از زندگي راضي نيستند و هميشه در تلاش هستند كه خود را براي آينده ايي كه در انتظارشان نشسته است آماده كنند.

- ؟؟؟؟؟ گروه چهارم را شما تعريف كنيد و فكر ميكنيد بيشتر به كدام گروه تعلق داريد

كه دوباره روييده ام در گستره جهان

آبيم

به وسعت تمامي آبهاي جهان

به بلندي آسمان

زردم

به زيبايي روياهاي يك روز گرم آفتابي

به شادابي گلهاي آفتابگردان

من امروز سرخم 

سرخ ـ سرخ

از عشق

چقدر خوبه كه انسان دوست خوب داشته باشه. من چند روز گذشته رو با دوستاني گذروندم كه چقدر به داشتن شون افتخار ميكنم. دوستان خوبي كه كلي اذيت شون كني و صداشون در نياد. از راههاي كج و كوله ببريشون و توي اين جاده ها گمشون كني و هيچي نگن.

خلاصه ما ديروز با اين دوستان گرم و صميمي رفتيم پاييز و ديد زديم و روحمون رو رنگ كرديم، همه رنگ. سبز، زرد، نارنجي، سرخ ـ سرخ. جاي همه دوستان ديگه خالي بود، مثلا اين دوستان ، يا اينها ، جاي شما هم خالي بود. كاشكي كه شما هم اومده بودين شما هم همينطور، جاي اونهايي هم كه رفتن سفر اونور آب هم خالي بود. ولي ياد همتون افتاديم و كلي پشت سرتون حرف زديم. مثلا پشت سر اينها يا اونها يا بعضيها پشت سر اينها و اينها هم حرف زديم . البته گفتيم كه چقدر خوبن و اگه بودن چقدر بيشتر خوش ميگذشت. پس از الان بگم كه خودتون براي يه سفر زمستونه آماده كنيد، ولي اين بار قول ميدم از همون راهي كه رفتيم برتون گردونم و توي اين پس كوچه ها گمتون نكنم. ولي ترا خدا دعا كنيد من حالم خوب باشه. به نفع خودتونه، چون اون وقت مجبوريد حتي ساعت 3 نصف شب هم سر و صداي خوردن من رو تحمل كنيد

مست باده عشق باشيد. سرخ سرخ

با كلمات زير جمله بسازيد:

برابري×× آزادي×× بهار×× حقوق اجتماعي×× زيبايي×× جنگ××ا فغانستان×× عدالت×× زن×× انسانيت×× باران×× اشك×× صلح×× پيروزي

- (با گريه) من اشتباه كردم، من ميترسم، سر اون اسلحه رو بگير اونور، پره.

- (با فرياد) مي كشمت، نمي گذارم با اون ....

- (با ترس) اشتباه ميكني... با كي ؟... من تو رو دوست دارم... تو زندگي من هستي...اينكار رو نكن... بخاطر بچه مون.

- (با خشم) دروغ ميگي، مي كشمت... بنگ..بنگ (شيلك به پا)، نه به اين راحتي نمي كشمت... بلند شو... (خشم همراه با فرياد) گفتم بلند شو.

- (با التماس) نه خواهش ميكنم... نه... نه... نه....نه.........

- (گريه، خشم، فرياد) بنگ...بنگ...خفه شو... خفه شو...

داوود وقت خوابه.......پاشو اون تلويزيون رو خاموش كن. يك ليوان شيرت رو بخور و حتما قبل از خواب مسواك ياد نره.......

حتما مادر...... يادم نميره!

برخورد دو نگاه، در تقاطع زندگي،  قلبی تپيد و گلهای شادی شكفتند.

خنياگر غمگيني است كه

آوازش را ازدست داده است

اي كاش، عشق را

زبان سخن گفتن بود.

فكرش رو بكنين، يه صبح يكشنبه كله سحر ساعت 11 با تلفن از خواب بيدار شي و دعوت بشي به قبرستون. وقتي برگشتم خونه يكي از دوستان زنگ زد و پرسيد كجا بودي اينهمه زنگ زدم ، من هم گفتم: قبرستون. گفت: حالا چرا ناراحت ميشي من كه سوال بدي نكردم. من هم گفتم من هم جواب بدي ندادم. خلاصه با دلخوري گوشي و قطع كرد و بدش هرچي زنگ زدم جواب نداد. اميدوارم اين لاگ رو بخونه و باورش شه. اگه هم باور نداره يه سري به وبلاگ كتبالو خانوم بزنه.

 من توصيه ميكنم يه كم رفت و آمدتون رو با مسافرخانوم بيشتر كنين، چون فردا اگه مثل فروغ معروف شد، ميتونيم پز بديم كه با ما دوست بوده. از من گفتن. تازه يه چيز ديگه هم من فهميدم يه چمدون پر دفتر شعر داره. كه قول داده توي وبلاگش بذاره كه ما هم بخونيم. اگه كتبالو خانوم رو هم ديدين بش بگين حتما شعر كيف سياه كوچكش رو براتون بخونه.

شنبه تولد يه دوست بسيار خوب بود و كلي خوش گذشت. خودمونيم چقدر كادو گيرش اومد. تولد اين دوست خوب رو مجددا بش تبريك ميگم.

اين هفته هم يه دوست بسيار خوب داره گوشهاش دراز ميشه، قول داده توي عروسيش حسابي دخترها رو ديد بزنه شايد چيزي واسه من پيدا كنه. عروس خانوم همينطور.

اين مامان نيلو خانوم هم فقط ميگه ميخوايم رو سرت خراب شيم نمي دونم ميدونه كه من ناراحتي قلبي دارم يا نه. اين خبرها رو كه يك دفعه نميدن، كي بايد زمينه چيني كرد.

خوب همين روزها گل آقاي عزيز مياد و خيال همه ما از بابت وبلاگ كتي خانوم راحت ميشه.

من كه حسابي جاي خالي ازكانادا رو حس ميكنم مخصوصا صبح ها كه ميرم سركار و ماشينشون رو ميبينم يادم مياد كه امروز ستاره سهيل نميره سركار.

در مورد اسم لاگ قبلي بايد از همه دوستان تشكر كنم بخاطر پيشنهادهاي زيباشون. بزودي برنده رو اعلام ميكنم و جايزش رو براش ميفرستم.

يه توضيح ديگه، اگه مي بينيد كه از جمعه تا دوشنبه از من خبري نميشه فكر نكنيد كه فراموشتون كردم ، دسترسي به كامپيوتر ندارم. حتما تعجب ميكنيد نه؟

مست باده عشق باشيد، سرخ - سرخ

بچه MIS زده به كله ش. بچه MIS ديونه شده. بچه MIS هميشه توي پاييز اينطوري ميشه. بچه MIS وقتي اينهمه رنگ رو ميبينه عقل از سرش ميپره و اختيار از دست ميده. بچه MIS همه رو بديدار پاييز در يك روز يكشنبه توي يكي از قبرستونهاي زيباي شهر دعوت ميكنه. اگه قول بدين سكوت مردمان اون شهر رو بهم نزنين، اگه قول بدين با هم حرف نزنين، اگه قول بدين از رنگها لذت ببرين و به صداي برگهاي زير پاتون گوش بدين، اگه قول بدين راه برين و به رنگين كمان درختها نگاه كنيد و با چشم دل بشون سلام بدين، اگه قول بدين جز آب هيچي براي خوردن نيارين، اگه قول بدين غر نزنيد كه خسته شدين، اگه قول بدين كه صبح زود بياين و بموقع، يك روز يكشنبه بچه MIS دعوتتون ميكنه كه يكي از زيباترين ، آرامترين و رنگارنگ ترين نقاط شهر رو بتون نشون بده. با يكي از دوستانش كه توي اون شهره آشنا كنه. ركسانا ، 25 ساله است و از 25 سال پيش ساكن اون شهر شده. بچه MIS حسابي زده به كله ش و عقل از سرش پريده. هميشه توي پاييز اينطوري ميشه... بچه MIS پاك ديونه شده.

باغ بی برگی که ميگويد که زيبا نيست - اخوان

و چفت در را

اي عزيز از كدامين در در آمده اي

تا به روياي من اندر شوي

تاري هارا - ترجمه احمد شاملو

به طراري نشاند او ترا بر در كه مي آيم...........تو منشين منتظر بر در كه اين خانه دو در دارد...........(مولانا)

روزها و هفته ها، كه ماهها منتظرش بودم، نيامد. و من همچنان به انتظارنشستم. برفها برمن باريد، بارانها. پرندگان در دستهايم لانه كردند و من خشكيدم، آفتاب مرا سوزاند و بادها بر من وزيدن گرفت و خاكسترم را به سرزمينهاي دور برد. من دوباره روئيدم، سبز شدم و باد در شاخه هايم سرود بودن را خواند و آفتاب گرمم كرد. از دور سايه ايي آمد. آمد. ديروز آمد. ديروز در را زد. ديروز صدايم كرد. نامم را ، كه فراموشش كرده بوده ام. ديروز آمد. آنگاه كه عمر جهان بر من گذشته بود.

وبلاگ خونهايي كه لاگ رو بدقت ميخونن ولي پيغام نمي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط لاگ رو نگاه ميكنن و پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه به لاگ نگاه هم نمي كنن فقط پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط پيغامها رو ميخونن و پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط پيغامها رو ميخونن ولي پيغام نمي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط نگاه ميكنن كه كي پيغام گذاشته و يه چيزي مينويسن.

وبلاگ خونهايي كه فقط نگاه ميكنن كه كي پيغام گذاشته تا حس كنجكاويشون رو ارضا كنن.

وبلاگ خونهايي كه پيغام ميدن كه سر زدن رو پس داده باشن.

وبلاگ خونهايي كه اصلا با خود لاگ كار ندارن سراغ بقيه لينك ها ميرن.

وبلاگ خونهايي كه ...

بهر حال جز هركدام اينها كه هستيد به دنياي زيباي وبلاگ خوش آمديد. دنيايي سرشار از لذت. نوعي بودن با ديگران، نوعي درد دل كردن، نوعي دوست داشتن و دوست داشته شدن، نوعي عشق ورزيدن.

مست باده عشق باشيد. سرخ سرخ

كسي مرا نديده است در اين هركجا آباد؟ آخرين باري كه ديدمم به تماشا ميرفت ، صورتش گل انداخته بود ، چشمانش ميدرخشيد ، موهايش حال پريشان نداشت و دستانش نمي لرزيد. آخرين باري كه ديدمش شعر مي خواند و با گلها حرف ميزد و باران را زمزمه ميكرد

نگاهش پرشور بود ، مي خنديد، مي گفت: حس پرواز دارد و گويي بر روي ابر راه ميرود. چيزي را زمزمه ميكرد پرسيدم؟

وقت ايستادن داشت ، چيزي او را ميدوانيد، پرسيدم:

به تقسيم شاديم با گلها ، با نيلوفرهاي آبي ، با پرندگان مهاجر، با سبزها و سرخها با همه رنگها فرياد ميزد، من امروز رنگم ، همه رنگ.... ايستادم و رفتنش را نظاره شدم و رفت... و رفت. مرا رها كرد و در ابهام خودم محو شد. باران باريد و من اشكهايم را با باران آميختم ، ايستاد ، رفتنم را به تماشا نشست و در رويايي ديگر محو شدم.

 (از وبلاگ قبليم (همدرنگ))

چشمانش را بست، دستانش را بهم چسباند و به شكل دعا در زير چانه اش قرار داد و آرزو كرد. به 28 شمع روي كيك خيره شد ، نفسي عميق كشيد و تمام شمعها را خاموش كرد. نگاهش را در جمعيتي كه دست زنان ، تولدت مبارك ميخواندند چرخاند و ناگهان نگاهش در نگاهي گره خورد و متوقف شد. نگاهش را به شمع هاي روي كيك برگرداند و لبخندي زيبا بر لبش نشست.

طبق معمول هميشه ساعت 6:30 با صداي راديو ار خواب بيدار شد. ديشب رو خوب نخوابيده بود، حس بدي داشت، به خودش گفت امروز يه اتفاق بدي ميوفته. سرش بشدت درد ميكرد و حوصله سركار رفتن نداشت، يه جور اضطراب تمام وجودش رو گرفته بود. هنوز دست و صورتش رو نشسته بود كه تلفن زنگ خورد!. اين وقت صبح؟ كي ميتونه باشه؟ بطرف تلفن رفت ، در حالي كه قلبش بشدت مي تپيد و دستش ميلرزيد

- الو

-.....

-خودم هستم شما؟

-....

كي اين اتفاق افتاده؟

-....

نگاهش در حركت ثانيه شمار ساعت ايستاد، آرام روي لبه تختخوابش نشست، به صداي آن طرف خط گوش داد و در گذر زمان خيره ماند!

صداي راديو بلند شد ، ساعت 6:30 بود و طبق معمول بايد بيدلر ميشد!

در يك شب سرد زمستاني، در حالي كه باران بشدت ميباريد در يك خانواده پرجمعيت در يكي از مناطق كارگري مسجدسليمان كودكي بدنيا آمد كه نامش را داوود نهادند. تمام كودكي خود را به بيماري گذراند و پدر اميدي به زنده ماندنش نداشت. به قران استخاره كرد و علت را در نام يافت پس نامش به محسن تغيير دادند تا چند روزي بيش عمر كند و چنين شد. هنوز خود نيافته بود و مكتب آغاز نكرده بود كه پدر از دست بداد و برادر بزرگ چون پدر او را نوازش داد و درس زندگي آموخت. سالي را در مسجدسليمان گذراند و به دزفول آمد. مكتب در دزفول آغاز كرد وپس از چند سالي در دزفول به انديمشك رهسپار شد. چندي در انديمشك نگذرانده بود كه برادر دوم كه زمام امور خانه بدستش بود و چندي بيش در علم مكانيك درس بپايان رسانده بود به جرم انديشيدن دستگيرشد و اهل خانه مورد قهر اطرافيان قرار گرفت كه اينان چنيند و چنان. پس زمام امور بدست ديگر برداربيوفتاد كه تازه از اجباري برگشته بود. اهل خانه چند سالي دوران بسختي گدراند تا خواهر در علم كيميا مكتب بپايان رساند وبياري برادر شتافت. سختي بسر آمد. شاه برفت و برادر دوم بيامد و مادر آرام گرفت پس راهي اصفهان گشتند كه در آنزمان نيز اصفهانش ميخواندند. و محسن بدور از آن همه بحران در علم حساب تحصيل بكرد و به شعر و ادبيات روي آورد و حافظ بخواند و مريد مولانا بشد. پس شعر نو بخواند و با شاملو و اخوان ، سهراب و فروغ ... آشنا بشد، در شيراز در علم رايانه فارغ از تحصيل شد و به اجباري رفت. اجباري در اهواز بپايان برد و در فولاد مشغول بكار شد تا چگونه فولاد شدن فرا گيرد. خواهران بشوييدند، برادران زني به همسري بگزيدند و مادر ره آخرت پيش گرفت و محسن همچنان در اهواز بزيست تا فكري بيمار در انديشه اش لانه كرد و تب فرنگ بگرفت. پس درمان در فرنگ بيافت ، چمدانش را كه به اندازه پيراهن تنهاييش جاي داشت ببست، از آبهاي بزرگ عبور كرد و دل به اميد شهري بست كه درهايش رو به تجلي باز بود. زبان فرنگ بياموخت و مشغول بكار شد. در زندگي چند روزي دل به اين و آن سپرد و چند سالي بگذراند تا دل زين و آن بركند، پس بياموخت كه دل ندهد و نستاند. به وبلاگ نويسي روي آورد و مست باده عشق گشت و صورت با سيلي سرخ بكرد، سرخ سرخ. دوستاني بيافت چون گل و دشمناني از گل بهتر. پس با آنهمه داشت ساليان سال بزيست...

بايد ميمردم ، هيچ راه ديگري نبود. تنها حق انتخاب در شيوه مردن بود و من دريا رو انتخاب كردم. دريا رو خيلي دوست داشتم و خواستم كه در آغوش دريا بميرم. البته چندان فرقي هم نمي كرد.فكر ميكردم مردن برام سخت خواهد بود، خوب داشتم از اين دنيايي كه سالها بش عادت كرده بودم ميرفتم و مهمتر اينكه نمي دونستم به كجا. قرار بود ديگه آفتاب رو نبينم، ديگه باد رو حس نكنم، ديگه سرم نشه يا گرم، عرق نكنم، عاشق نشم، غذا نخورم، ...ولي چندان هم سخت نبود. هميشه انتظار داشتم روزي كه ميميرم همه چيز با روزهاي ديگه فرق كنه مثلا آفتاب گرمترباشه يا حتي از مغرب طلوع كنه، باد ملايمي بياد و غروبش غم انگيز باشه و طبيعت رنگ خودش رو از دست بده. ولي اون روز هم با روزهاي ديگه هيج فرقي نداشت.وقتي فردا خبر مرگم رو توي روزنامه خوندم هم تعجب نكردم، خبر خيلي معمولي نوشته شده بود. به دوستم زنگ زدم و ازش پرسيدم كه روزنامه ها رو خونده يا نه ، شروع كرد از خبرهاي هاكي و بسكتبال گفتن. پرسيدم صفحه حوادث چي؟ اي بابا روزي چند نفر ميميرن، يه جا زلزله اومده چند جا بمب منفجر شده و همين. هيج كس جز خودم خبر مرگم رو نخونده بود. يك روز معمولي در اداره چن تا تلفن و ايميل و بعد هم خونه. هيچ كس از مرگ من خبر نداشت. به خودم گفتم: كاش بهتر مرده بودم.

گزارش پزشك قانوني:

محسن بامدي (بچه M.I.S)

متولد: در يك شب سرد زمستاني ، خواب را از مادر ربود و با گريه چشم به جهان گشود.

درگذشت: در يك شب گرم تابستان، كنار دريا ،با لبخندي بر لب چشم از جهان فرو بست.

علت مرگ: نامعلوم، شايد يك انتخاب

تقصير من نبود، نه اصلا تقصير من نبود، اين جمله مثل خوره به جونم افتاده بود ، در ذهنم تكرار ميشد و خواب رو ازم گرفته بود. سردي توام با ترس به جانم افتاده بود، نگاهم به ساعت افتاد. ازنيمه شب گذشته بود و خواب از من گريزان. با هر دومشت به رختخوابم كوبيدم ، من هيچ تقصيري نداشتم. به آشپزخونه رفتم يك ليوان شير برداشتم، مقداري شكر و شروع به شيرين كردن شير كردم ، صداي برخورد قاشق با بدنه ليوان همچون پتكي به سر م ميكوبيد و مدام با خود ميگفتم، نه اصلا تقصير من نبود، انتخاب خودش بود. فرياد زدم، با خودم ميجنگيدم و با كلماتي كه به ذهنم فشار مي آوردن، ولي فايده نداشت. سرم رو روي ميز گذاشتم و بفكر فرو رفتم، يعني واقعا من ...

سرم رو به طرف آسمان بلند كرده بودم و ميديدمش، ماموران آتش نشاني در حال نصب بالشهاي هوا در محل بودن و پليس ما رو به عقب هل ميداد. همه چيز شبيه اين فيلمها شده بود. ناگهان چيزي بذهنم رسيد. فرياد زدم بپر، بپر، بپر. كسي در نزديكي من در حالي كه من رو نگاه ميكرد آرام با من تكرار كرد، بپر، بپر. من همچنان فرياد ميزدم و صدا بلند و بلندتر شد و بعد همه يك صدا فرياد ميزدند، بپر، بپر، بپر. .........پريد! و بعد...

ليوان شير رو به طرفي پرتاب كردم ، من مجبورش نكردم، اشك در چشمانم حلقه زده بود و بشدت ميلرزيدم. انگشتان دستم يخ زده بود، من مجبورش نكردم خودش پريد، به انتخاب خودش، خودش خواست، اگه نمي خواست كه اون بالا نمي رفت. خودش انتخاب كرد، خودش پريد، خودش پريد، (با گريه شديد) خودش پريد، خود...

با چشمان عشق خواهم ديد

با لبان عشق خواهم بوسيد، خواهم خنديد

با زبان عشق حرف خواهم زد

و با بالهاي عشق پرواز خواهم كرد

با عشق زندگي خواهم كرد

با تو

عشق را خواهم ديد

عشق را خواهم بوسيد، خواهم خنديد

با تو

عشق را حرف خواهم زد

عشق را راه خواهم رفت

با تو

عشق را پرواز خواهم داد

عشق را خواهم بوييد

فقط با تو، با عشق زندگي خواهم كرد

دستشو دراز كرد و يه ستاره چيد، دوستم داره، دوستم نداره، دوستم داره... دوستم نداره. عرق سردي روي پيشونيش نشست، يه ستاره ديگه چيد. دوستم داره، دوستم نداره، دوستم داره...دددوووسسستتممم نداره." غير ممكنه". تمام ستاره هاي اون شب رو چيد ترس تمام وجودش رو گرفته بود. كنار ساحل دراز كشيد و به ستاره هاي پرپر شده فكر كرد. خوابش گرفت خواب ديد كنار ساحل توي يه شب پر ستاره نشسته و يه ستاره ميچينه، دوستم داره ، دوستم نداره، دوستم داره، دوستم نداره...دوستم داره. لبخندي برلبش نشست و كنار ساحل دراز كشيد. فردا وقتي بدن بيجانش رو پيدا كردند ، لبخندي زيبا بر لب داشت.

سالها بود كه حوصله هيچكس رو نداشت درست از موقعي كه زيبا تركش كرده بود، حوصله خودش رو هم نداشت، خودش رو توي خونه حبس كرده بود و هميشه اين سوال رو از خودش ميكرد، چرا؟ مگر من چيكار كرده بودم ، حداقل به من ميگفت و اين همه سال من رو عذاب نمي داد. چرا؟.

تمام اطرافش رو نامه هاي قديمي باز نشده پر كرده بود، عكسهاي خودش و زيبا ، آگهي هاي تبليغاتي ، روزنامه هاي قديمي. سيگارش رو روشن كرد و پك عميقي زد. انگار مي خواست تمام خاطراتش رو دود بگيره. چشمش به آخرين عكس خودش با زيبا افتاد، كنار آتيش نشسته بودن و يه پتو دور خودشون پيچيده بودن. عكس رو مجيد گرفته بود، بهترين دوست خانوادگي شون. چطور مجيد ميتونست اينكار رو بكنه، اونهم با من؟ با بهترين دوستش!. نامه ها رو نگاه كرد چشمش به نامه ايي افتاد كه آدرس نداشت. خط زيبا بود. بعد از سالها هنوز ميتونست خطش رو بشناسه، نامه رو باز كرد.

سلام نادر - الان كه دارم اين نامه رو برات مينويسم قلبم سرشار از عشقيه كه فقط براي تو مي تپه و چشمهام پر از اشك. بدون كه دوستت دارم. من شنبه آينده همون جايي كه با هم آشنا شديم منتظرتم ساعت 6:30 صبح. نادر تو نبايد اينكار رو ميكردي تو...، بگذريم ديگه ازش سالها گذشته. نادر من تمام اين مدت نتونستم فراموشت كنم من بدون تو... اگرشنبه نياي من ديگه دليلي براي ادامه زندگي ندارم.

منتظرتم - دوستت دارم.  زيبا

من چي ؟ چرا ننوشت . به ساعتش نكاه كرد، ساعاتي به 6:00 صبح نمونده بود با عجله دوش گرفت ، ريشش و زد، مسواك زد تا زيبا نفهمه كه سيگار ميكشه چون زيبا اصلا دوست نداشت نادر سيگار بكشه. و با سرعت خودش رو به محل آشنايشون رسوند. خورشيد تازه بيرون اومده بود و نسيم خنكي مي وزيد و سطح آب از نور آفتاب ميدرخشيد. دقايقي زود رسيده بود به اطراف نگاهي كرد كسي اونجا نبود. به خاطراتش با زيبا فكركرد و اينكه قبل از ازدواجشون هميشه روزهاي شنبه اونجا قرار مي گذاشتن. چرا اصلا بفكرش نرسيده بود. برخورد دستي روي دوشش اونو به خودش آورد. ببخشيد حالتون خوبه؟ ... نگاهي به ساعتش كرد حدود 12 شده بود اما خبري از زيبا نبود. نامه در دستش كاملا مچاله شده بود . كاملا نااميد شده بود. متوجه تاريخ نامه شد. نامه يكسال پيش نوشته شده بود.

وقتي رسيد خانه هوا كاملا تاريك بود. سنگ را از درون سينه اش در آورد و لب طاقچه گذاشت. تمام آرايش صورتش را شست، نگاهي به خودش در آينه انداخت ، قلب را از لب طاقچه برداشت و در سينه اش گذاشت و روي صندلي كنار شومينه نشست. به آنچه كه در طول روز گذشته بود فكركرد، دفترچه خاطراتش را برداشت، به آتش خيره شد و اشك در چشمانش حلقه زد. شروع به نوشتن كرد..

درهندوستان درختي وجود دارد كه آشوكا (Ashoka) ناميده ميشود اين درخت يكي از افسانه ائي ترين درختان مقدس در آنجاست. آشوكا، كوتاه ، راست و هميشه سبز است با برگهاي سبز تيره و خوشبو و گلهايي برنگ زرد و نارنجي روشن كه به مرور قرمزميشوند. ريشه كلمه آشوكا سانسكريت بوده و به معني بدون غم (Without Grief) است. آشوكا به درخت شكوفه هاي عشق نيز معروف است. هندوها به اين درخت احترام گذاشته و آن را به خداي عشق نسبت ميدهند. اين درخت سمبل عشق است ، بسيار زيبا و ظريف با گلهاي بسيار خوشبوكه در تزيين معابد از ان استفاده ميشود. مي گويند حضرت بودا در زير اين درخت بدنيا آمده و بهمين دليل در جلوي معابد بودايي هميشه يك درخت آشوكا كاشته ميشود.

داستاني در اينكه كلمه عشق از كجا آمده است شنيدم كه براي شما تعريف ميكنم. نمي دونم تا چه حد اين داستان درسته ولي شنيدنش بد نيست.

در هندوستان گياهي از خانواده پيچكها به نام عشق (به فتح ع و ش) (A-SH-a-GH) وجود داره به شكل چمن. داراي برگهاي نازك و ريشه ايي مويي. اين پيچك رشد مي كنه تا خودش رو به يك درخت برسونه و شروع ميكنه به پيچيدن بدور درخت و ريشه خودش رو از منافذ درخت عبور داده تا به آوندهاي درخت برسه و شروع ميكنه تمام مواد غذايي رو از آوندها گرفنه و مصرف ميكنه. كم كم برگهاي درخت بدليل تغذيه نشدن رو به زردي ميره و شروع به ريختن ميكنه. اصطلاحا ميگن درخت عاشق شده و به آفت عشق (ASHAGH) گرفتار شده. طولي نمي كشه كه درخت تمام برگهاش رو از دست ميده و تبديل به يك درخت كاملا خشك ميشه. و اما عشق (ASHAGH) در عوض بدليل مواد غذايي زياد و مقوي شكل برگهاش عوض ميشه و رنگ سبز تيره پيدا ميكنن و رشدش چندين برابر ميشه (معشوق) تا جايي كه از تمام درخت بالا ميره و بدور درخت مي پيچه و از شاخه هاي درخت آويزون ميشه. بسياري معتقدند كه درخت بسيار زيبا ميشه اما تمام اين زيبايي از آن عشقه و اين درخت بدونه عشق يك درخت خشك بيش نيست. عاشق جلوه گر عشقه و براي عشق زنده است و چمال و زيبايي عشق رو به نمايش ميگذاره و عشق هرچه داره از آن عاشقه و زيباييش رو در عاشق هويدا ميكنه. اگر عشق رو از عاشق بگيريد يه درخت خشكه كه بايد سوزاندش و عشق بدون عاشق يك پيچك.

واژه عشق (به فتح ع و ش) (ASHAGH) در فارسي تبدل به عشق(ESHGH) شده است.

مست باده عشق باشيد، سرخ - سرخ

-------------------

آخرين پيک نيک تابستانی امسال هم توی پارک لزلی اين يکشنبه برگزار شد. بيش از ۵۰ نفر در اين پيک نيک شرکت کردند. جای دوستانی که به هر دليل نتونستن بيان خالی بود. جا داره از طرف همه از زحمات افشين که ميزبان اين پيک نيک بود تشکر کنم.