باده عشق (بچه M.I.S )

روزها و هفته ها، كه ماهها منتظرش بودم، نيامد. و من همچنان به انتظارنشستم. برفها برمن باريد، بارانها. پرندگان در دستهايم لانه كردند و من خشكيدم، آفتاب مرا سوزاند و بادها بر من وزيدن گرفت و خاكسترم را به سرزمينهاي دور برد. من دوباره روئيدم، سبز شدم و باد در شاخه هايم سرود بودن را خواند و آفتاب گرمم كرد. از دور سايه ايي آمد. آمد. ديروز آمد. ديروز در را زد. ديروز صدايم كرد. نامم را ، كه فراموشش كرده بوده ام. ديروز آمد. آنگاه كه عمر جهان بر من گذشته بود.

وبلاگ خونهايي كه لاگ رو بدقت ميخونن ولي پيغام نمي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط لاگ رو نگاه ميكنن و پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه به لاگ نگاه هم نمي كنن فقط پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط پيغامها رو ميخونن و پيغام مي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط پيغامها رو ميخونن ولي پيغام نمي دن.

وبلاگ خونهايي كه فقط نگاه ميكنن كه كي پيغام گذاشته و يه چيزي مينويسن.

وبلاگ خونهايي كه فقط نگاه ميكنن كه كي پيغام گذاشته تا حس كنجكاويشون رو ارضا كنن.

وبلاگ خونهايي كه پيغام ميدن كه سر زدن رو پس داده باشن.

وبلاگ خونهايي كه اصلا با خود لاگ كار ندارن سراغ بقيه لينك ها ميرن.

وبلاگ خونهايي كه ...

بهر حال جز هركدام اينها كه هستيد به دنياي زيباي وبلاگ خوش آمديد. دنيايي سرشار از لذت. نوعي بودن با ديگران، نوعي درد دل كردن، نوعي دوست داشتن و دوست داشته شدن، نوعي عشق ورزيدن.

مست باده عشق باشيد. سرخ سرخ

نگاهش پرشور بود ، مي خنديد، مي گفت: حس پرواز دارد و گويي بر روي ابر راه ميرود. چيزي را زمزمه ميكرد پرسيدم؟

وقت ايستادن داشت ، چيزي او را ميدوانيد، پرسيدم:

به تقسيم شاديم با گلها ، با نيلوفرهاي آبي ، با پرندگان مهاجر، با سبزها و سرخها با همه رنگها فرياد ميزد، من امروز رنگم ، همه رنگ.... ايستادم و رفتنش را نظاره شدم و رفت... و رفت. مرا رها كرد و در ابهام خودم محو شد. باران باريد و من اشكهايم را با باران آميختم ، ايستاد ، رفتنم را به تماشا نشست و در رويايي ديگر محو شدم.

 (از وبلاگ قبليم (همدرنگ))